Το εμβληματικό ιστορικό κτίριο της κεντρικής πλατείας της Σητείας(ΕΠΑΡΧΕΙΟ) χτίστηκε σε οικόπεδο που παραχώρησε ο Δήμος Σητείας το 1957, προκειμένου να στεγαστούν οι δημόσιες υπηρεσίες της πόλης. Σήμερα, καμία δημόσια υπηρεσία δεν στεγάζεται εκεί.
Το εύλογο ερώτημα λοιπόν είναι γιατί ο Δήμος δεν έχει διεκδικήσει την επιστροφή του ακινήτου και του περιβάλλοντος χώρου στην ιδιοκτησία του, αφού ο σκοπός της παραχώρησης έχει πλέον εκλείψει.
Αντί γι’ αυτό, στο Κτηματολόγιο εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης το Ελληνικό Δημόσιο και ο Δήμος παραμένει απλός ενοικιαστής, καταβάλλοντας περίπου 1.000 ευρώ τον μήνα, με ετήσια αύξηση μάλιστα(2μονάδες) μεγαλύτερη από τον επίσημο πληθωρισμό Δηλαδή, οι δημότες της Σητείας πληρώνουν ενοίκιο για ένα ακίνητο που θα έπρεπε ήδη να έχει επιστρέψει στον Δήμο τους.
Τον Αύγουστο του 2024 υπογράφηκε σύμβαση ύψους 998.000 ευρώ για την αισθητική αναβάθμιση του κτιρίου, με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Ένα έργο που παρουσιάστηκε με τυμπανοκρουσίες ως μεγάλη επιτυχία της δημοτικής αρχής.
Όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική.
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2025 δεν είχε εκδοθεί η απαιτούμενη οικοδομική άδεια, ούτε είχαν εγκριθεί οι αναγκαίες μελέτες από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου, όπως προβλεπόταν από τη σύμβαση. Παρ’ όλα αυτά πραγματοποιήθηκαν εργασίες στο εσωτερικό του κτιρίου.
Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα:
Ποιος έδωσε εντολή να εκτελεστούν εργασίες χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι προβλεπόμενες διαδικασίες;
Ποιος επέβλεπε τις εργασίες αυτές;
Ποιος θα πιστοποιήσει σήμερα το φυσικό αντικείμενο που εκτελέστηκε;
Ποιος θα εγκρίνει και θα υπογράψει την πληρωμή του αναδόχου;
Μήπως θα έπρεπε να είχε κηρυχθεί έκπτωτος ο ανάδοχος πριν τον Αύγουστο του 2025;
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και εξαιρετικά οδυνηρό για τον Δήμο και τους δημότες.
Το έργο ΑΠΕΝΤΆΧΤΗΚΕ από το Ταμείο Ανάκαμψης. Χάθηκε μια χρηματοδότηση ενός εκατομμυρίου ευρώ. Ο ανάδοχος διεκδικεί την πληρωμή των εργασιών που εκτέλεσε και είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος ο λογαριασμός να πληρωθεί από ίδιους πόρους του Δήμου.
Με απλά λόγια, η δημοτική αρχή κατάφερε το αδιανόητο:
Να χάσει μια εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και ταυτόχρονα να αφήσει τον Δήμο εκτεθειμένο σε οικονομικές απαιτήσεις που ενδέχεται να επιβαρύνουν άμεσα τους δημότες.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εικόνα εγκατάλειψης στην καρδιά της πόλης είναι σήμερα εμφανής σε όλους. Η περίφραξη γύρω από το κτίριο υποβαθμίζει αισθητικά την κεντρική πλατεία, ενώ κανείς δεν γνωρίζει πότε – ή αν – οι εργασίες θα ξαναρχίσουν.
Και τίθεται επιπλέον το ερώτημα.
Αν ξεκινήσει το έργο ποιο θα είναι το φυσικό αντικείμενο;
Αυτό που προβλέπεται από την σύμβαση ,όπως επιβάλλει ο νόμος;
Μήπως σκέφτεται η δημοτική αρχή να μειώσει το φυσικό αντικείμενο του έργου;
Κάτι τέτοιο βέβαια θα είναι τελείως παράνομο.
Δυστυχώς, δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Το συγκεκριμένο έργο έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα χαμένων χρηματοδοτήσεων, καθυστερήσεων και αδιεξόδων.
Το Αστροσχολείο, οι αθλητικές υποδομές, οι μελέτες για τη Καζάρμα και τη χερσαία ζώνη του λιμανιού και μια σειρά άλλων έργων συνθέτουν μια εικόνα διοικητικής και πολιτικής ανεπάρκειας που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακές ανακοινώσεις και μεγαλόστομες υποσχέσεις.
Η δημοτική αρχή Ζερβάκη και ιδιαίτερα η πολιτική ηγεσία των τεχνικών έργων αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά ότι αδυνατούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα του Δήμου.
Η απώλεια χρηματοδοτήσεων έχει μετατραπεί σε μόνιμο χαρακτηριστικό της θητείας τους.
Αν υπήρχε βραβείο Γκίνες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για χαμένες χρηματοδοτήσεις, χαμένα έργα και χαμένες ευκαιρίες ανάπτυξης, η δημοτική αρχή Σητείας θα ήταν φαβορί για την πρώτη θέση.
Το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο η απώλεια χρημάτων. Είναι η απώλεια αξιοπιστίας, η απώλεια ευκαιριών και, τελικά, η απώλεια πολύτιμου χρόνου για τον τόπο μας.
