«Στην πολιτική, το ακριβότερο όπλο δεν είναι ο πύραυλος. Είναι η αυταπάτη ότι κάποιος άλλος θα πολεμήσει για τα δικά σου συμφέροντα.»
Χωριανοίιιιιιιι….. Δεν βρέχει… μας φτύνουν για το καλό μας
Αυτό συμβαίνει όταν η εξωτερική πολιτική θυμίζει ταξιδιωτικό πρακτορείο πολέμων.
Λένε πως, όταν μυρίζει μπαρούτι, ο σώφρων άνθρωπος ψάχνει καταφύγιο.
Η ελληνική κυβέρνηση, αντίθετα, ψάχνει… σε ποιον πόλεμο δεν έχουμε προλάβει ακόμη να δηλώσουμε συμμετοχή.
Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος ο ΟΗΕ δεν θα μας καταγράφει ως κράτος.
Θα μας καταγράφει ως… πακέτο συμμετοχής σε ένοπλες συγκρούσεις.
Η Ελλάδα έχει καταφέρει το ακατόρθωτο.
Να βρίσκεται παντού.
Στην Ουκρανία.
Στη Μέση Ανατολή.
Στην Ερυθρά Θάλασσα.
Και, παραδόξως, σχεδόν ποτέ εκεί όπου καίγονται τα δικά της προβλήματα.
Λίγο ακόμη και θα στείλουμε Patriot να φυλάνε και τον Βόρειο Πόλο, μη τυχόν επιτεθεί καμιά πολική αρκούδα στο ΝΑΤΟ.
Η χώρα θυμίζει εκείνον τον τύπο στο καφενείο που χρωστάει σε όλο το χωριό…
κι όμως, μόλις ξεσπάσει καβγάς στον διπλανό νομό, σηκώνεται πρώτος να χωρίσει τους άλλους.
Με δανεικά.
Και χωρίς να τον έχει καλέσει κανείς.
Η Ευρώπη μπαίνει σε οικονομία πολέμου.
Η Γερμανία επανεξοπλίζεται.
Η Γαλλία πουλάει όπλα.
Η Βρετανία αυξάνει τις αμυντικές της δαπάνες.
Κι εμείς πανηγυρίζουμε επειδή βρισκόμαστε, όπως μας λένε, «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Η χώρα που πληρώνει τον λογαριασμό
Την ίδια ώρα, η Τουρκία περνά από την κεντρική είσοδο της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας σαν επίτιμος καλεσμένος.
Κι εμείς;
Εμείς κρατάμε το πορτοφόλι.
Σαν τον κουμπάρο που πληρώνει όλο τον γάμο…
και στο τέλος δεν τον αφήνουν ούτε στη φωτογραφία.
Αγοράζουμε φρεγάτες.
Αγοράζουμε Rafale.
Αγοράζουμε F-35.
Σε λίγο θα αγοράσουμε και το… εγχειρίδιο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το μόνο που δεν αγοράζουμε είναι μια απάντηση στο απλούστερο ερώτημα:
Ποιο ακριβώς είναι το ελληνικό σχέδιο;
Γιατί, μέχρι στιγμής, το μοναδικό στρατηγικό δόγμα που φαίνεται να εφαρμόζεται είναι:
«Ό,τι πει ο επόμενος σύμμαχος.»
Είναι ο μόνος πόλεμος που δίνει ο Έλληνας….
Οι ελληνικές συστοιχίες Patriot βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία.
Ελληνικά πλοία περιπολούν στην Ερυθρά Θάλασσα.
Η ελληνική διπλωματία τρέχει από σύνοδο σε σύνοδο.
Και ο Έλληνας πολίτης τρέχει…
από τον λογαριασμό του ρεύματος…
στο σούπερ μάρκετ…
και από εκεί στην εφορία.
Αυτός είναι ο μοναδικός πόλεμος που δίνει καθημερινά.
Και τον χάνει χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε μία μάχη.
Η στρατηγική του hashtag
Το ωραιότερο, όμως, είναι άλλο.
Μας λένε ότι όλα αυτά γίνονται για την ειρήνη.
Είναι σαν να σου λέει ο χασάπης ότι κρατάει το μαχαίρι…
για να προστατεύσει τα πρόβατα.
Το πιο παράδοξο;
Δεν διαθέτουμε ούτε ένα δημόσια διατυπωμένο εθνικό αμυντικό δόγμα.
Έχουμε όμως:
συνεντεύξεις.
ανακοινώσεις.
διαρροές.
δηλώσεις.
και φωτογραφίες μπροστά σε χάρτες.
Στην Ελλάδα η στρατηγική δεν γράφεται.
Αναρτάται.
Και αλλάζει με κάθε νέο hashtag.
Cruise Control
Έτσι η χώρα προχωρά.
Με το ένα χέρι να υπογράφει εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων.
Με το άλλο να ζητά δημοσιονομική πειθαρχία.
Και με τα δύο μάτια στραμμένα στην Ουάσιγκτον, περιμένοντας το επόμενο πράσινο φως.
Δεν οδηγούμε πλέον μόνοι μας.
Έχουμε βάλει cruise control.
Μόνο που δεν γνωρίζουμε ποιος κρατά τον χάρτη.
Και όταν το GPS γράφει:
«Σε 500 μέτρα στρίψτε προς Αρμαγεδδώνα…»
η κυβέρνηση απαντά με απόλυτη ψυχραιμία:
«Επαναϋπολογισμός διαδρομής…»
και επιλέγει…
«Συνέχεια ευθεία.»
Επίλογος
Και κάπως έτσι, κυρίες και κύριοι,
η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει η μοναδική χώρα που θα φτάσει στον Αρμαγεδδώνα…με ολοκαίνουργια Rafale…και άδεια πορτοφόλια.
Γιατί ο πόλεμος μπορεί να μη χτυπήσει ποτέ την πόρτα μας.
Ο λογαριασμός του, όμως,
έχει ήδη εγκατασταθεί στο σπίτι μας.
Και τότε συνειδητοποιείς ότι δεν ήταν ποτέ θέμα βροχής.
Δεν βρέχει… στάζουν οι αυταπάτες μας
Δεν μας ραντίζει η Ιστορία με δόξα.
Δεν μας λούζει η γεωπολιτική με ασφάλεια.
Απλώς περνάει από πάνω μας η Ιστορία…και μας φτύνει για το καλό μας
