«Η Ιστορία δεν κρατά βιβλία εσόδων και εξόδων. Κρατά βιβλία συνείδησης.»
«Η οικονομία γίνεται ευλογία όταν υπηρετεί τον άνθρωπο.
Γίνεται συνενοχή όταν ζητά από τον άνθρωπο να σωπάσει.»
Χωριανοί…. Πόσο κάνει η ανθρωπιά;
Έναν φραπέ;
Δύο ελληνικές σαλάτες;
Μια γεμάτη ταβέρνα;
Έναν πεζόδρομο γεμάτο τουρίστες;
Ή μήπως το ημερήσιο κλείσιμο της ταμειακής;
Το Crown Iris δεν θα φέρει μόνο επιβάτες στη Σητεία.
Θα φέρει έναν καθρέφτη.
Και μέσα σε αυτόν δεν θα αντικρίσουμε το πλοίο.
Θα Αντικρίσουμε τον εαυτό μας.
Και τότε αυτό δεν θα είναι ένα άρθρο για ένα κρουαζιερόπλοιο.
θα είναι ένα άρθρο για την τιμή της συνείδησης μας..
Αφού γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η συμφωνία για την ενέργεια με το Ισραήλ, επέτρεψε την ανάπτυξη των ΑΠΕ μετατρέποντας τον τόπο μας σε πολύμπριζο .
Σήμερα κινδυνεύει να κάνει εμπόριο σιωπής.
Και η σιωπή αποδεικνύεται το ακριβότερο εμπόρευμα της εποχής μας.
Από τη μία πλευρά της Μεσογείου, παιδιά γεννιούνται χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει ειρήνη.
Άνθρωποι περιμένουν μια φραντζόλα ψωμί όπως κάποτε περίμεναν μια εκεχειρία.
Ολόκληρες γειτονιές μετατρέπονται σε σκόνη πριν προλάβουν να γίνουν αναμνήσεις.
Στον Λίβανο η φωτιά εξαπλώνεται.
Στην Ερυθρά Θάλασσα η ναυσιπλοΐα απειλείται.
Τα Στενά του Ορμούζ γίνονται ξανά συνώνυμα της παγκόσμιας ανασφάλειας.
Και κάθε φορά που ανάβει μια νέα εστία πολέμου, κάποιος στην Ευρώπη πληρώνει ακριβότερο ρεύμα, ακριβότερα καύσιμα, ακριβότερο ψωμί.
Οι πόλεμοι δεν σταματούν στα σύνορα.
Μπαίνουν στον λογαριασμό της ΔΕΗ.
Μπαίνουν στο καλάθι του σούπερ μάρκετ.
Μπαίνουν στην καθημερινότητά μας.
Κι όμως…
Εμείς συνεχίζουμε να συζητάμε πόσους φραπέδες θα πουλήσει η παραλία.
Ακούω το ίδιο επιχείρημα ξανά και ξανά.
«Η Σητεία χρειάζεται τον τουρισμό.»
Συμφωνώ.
Η Σητεία χρειάζεται τουρισμό.
Αλλά δεν μπορεί να χρειάζεται περισσότερο τον τουρισμό από την αξιοπρέπειά της.
Γιατί τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη.
Μιλάμε για εκποίηση.
Όχι γης.
Όχι περιουσίας.
Αλλά αξιών.
Ας τολμήσουμε ένα παραμύθι και ας κάνουμε ένα ενοχλητικό ερώτημα.
Καλοκαίρι του 1943.
Η Κρήτη δεν στενάζει κάτω από τη ναζιστική κατοχή!!!!!
Ένα πλοίο γεμάτο κουρασμένους από τον πόλεμο Γερμανούς φτάνει στο λιμάνι….
Οι επιβάτες του δεν κρατούν όπλα.
Κρατούν φωτογραφικές μηχανές.
Έχουν άδεια.
Ήρθαν να ξεκουραστούν.
Να πιούν κρασί.
Να αγοράσουν λάδι.
Να βγάλουν μια φωτογραφία στο ηλιοβασίλεμα.
Τι θα κάναμε;
Θα λέγαμε:
«Μη μπερδεύετε τον τουρισμό με την πολιτική»;
Θα ανοίγαμε τις ταβέρνες;
Θα παίζαμε λύρα;
Ή μήπως θα θυμόμασταν ότι υπάρχουν στιγμές που η ουδετερότητα μετατρέπεται σε πολυτέλεια που δεν δικαιούται η συνείδηση;
Η αναλογία δεν εξισώνει εποχές.
Ούτε λαούς.
Ρωτά μόνο κάτι πολύ απλό.
Έχει η ηθική ημερομηνία λήξης;
Ή αλλάζει ανάλογα με το ποιος φέρνει χρήμα;
Δεν ξεχνώ.
Ότι πριν από λίγους μήνες, η υπόθεση της αποστολής Global Sumud Flotilla προκάλεσε διεθνή αναστάτωση και άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για το διεθνές δίκαιο, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και την πρόσβαση της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα.
Δεν ξεχνώ ότι η Μεσόγειος δεν ήταν μόνο θάλασσα τουρισμού.
Έγινε θάλασσα διπλωματικών συγκρούσεων.
Θάλασσα καταγγελιών.
Θάλασσα σιωπής.
Και δεν ξεχνώ ότι το ρεσάλτο από τους ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ έγινε νότια της ΚΡΗΤΗΣ, στα χωρικά μας ύδατα και ότι η Ευρώπη, για άλλη μια φορά, ανακάλυψε τη μαγική φράση της διπλωματίας:
«Εκφράζουμε βαθιά ανησυχία.»
Η πιο φθηνή λέξη της εξωτερικής πολιτικής.
Δεν κοστίζει.
Δεν δεσμεύει.
Δεν σώζει.
Απλώς αγοράζει χρόνο.
Η κυβέρνηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου δέχεται σφοδρή διεθνή κριτική για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα και το βαρύ ανθρώπινο κόστος τους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ευθύνη βαραίνει συλλογικά κάθε Ισραηλινό πολίτη.
Αυτό που σημαίνει είναι κάτι διαφορετικό.
Ότι η σιωπή απέναντι στον ανθρώπινο πόνο δεν είναι ποτέ ουδέτερη.
Η σιωπή είναι πολιτική στάση.
Η αδιαφορία είναι πολιτική στάση.
Και η επιλογή να βλέπεις μόνο τον τζίρο όταν γύρω σου καταρρέουν ανθρώπινες ζωές είναι επίσης πολιτική στάση.
Η Σητεία δεν θα σταματήσει έναν πόλεμο.
Ούτε θα τον συνεχίσει.
Μπορεί όμως να αποφασίσει ποια ιστορία θέλει να λέει για τον εαυτό της.
Ότι υπολόγισε σωστά τις εισπράξεις;
Ή ότι δεν ξέχασε ποτέ πως, πριν από τους πελάτες, υπάρχουν οι άνθρωποι;
Γιατί υπάρχουν συναλλαγές που γεμίζουν το ταμείο.
Και υπάρχουν συναλλαγές που αδειάζουν την ψυχή.
Και όταν μια κοινωνία αρχίζει να μετρά την αξία της ανθρώπινης ζωής με φραπέδες, σαλάτες και ημερήσιους τζίρους, τότε δεν έχει δέσει απλώς ένα πλοίο στο λιμάνι.
Έχει λύσει κάβους η ανθρωπιά.
Και όταν λύσει κάβους η ανθρωπιά, δεν αργεί να χαθεί και η πυξίδα της κοινωνίας.
