Ο Τρυγαίος θα περιμένει στο λιμάνι στην ΣΗΤΕΙΑ… αλλά στις 21 θα δέσει το Crown Iris!!!
Ο. Δρακάκη
Αν ο Αριστοφάνης περάσει το πρωί της 21ης Ιουλίου από τη Σητεία, πιθανότατα δεν θα γράψει άλλη μία «Ειρήνη».
Θα γράψει μια καινούργια κωμωδία.
Θα βάλει τον Τρυγαίο να περιμένει στο λιμάνι με μια ανθοδέσμη για τη θεά Ειρήνη.
Κι αντί γι’ αυτήν, θα δει να δένει το Crown Iris, ένα κρουαζιερόπλοιο μήκους άνω των 200 μέτρων, γεμάτο με περίπου χίλιους πεντακόσιους επιβάτες, εκατοντάδες μέλη πληρώματος, βαλίτσες, φωτογραφικές μηχανές, καπέλα, αντηλιακά και προγράμματα εκδρομών.
— «Πού είναι η Ειρήνη;» θα ρωτήσει ο Τρυγαίος.
— «Θα έχει κάνει check-in, αλλά δεν θα έχει βρει καμπίνα», θα του απαντήσει ο θεός Πόλεμος. «Η πληρότητα θα είναι εκατό τοις εκατό.»
Και κάπως έτσι θα αρχίσει η κωμωδία.
Οι καφετέριες θα γεμίσουν.
Τα καταστήματα θα χαμογελάσουν.
Οι ταμειακές μηχανές θα ψάλουν τον δικό τους παιάνα.
Οι ξεναγοί θα μοιράζουν χαμόγελα.
Τα κινητά τηλέφωνα θα φωτογραφίζουν την Καζάρμα, το λιμάνι και τα σοκάκια.
Και η οικονομία… θα κάνει γαργάρες με αντιόξινα.
Κι όμως, λίγες εκατοντάδες ναυτικά μίλια ανατολικότερα, η ίδια θάλασσα δεν θα αντηχεί από γέλια.
Στη Γάζα άνθρωποι θα συνεχίσουν να θρηνούν τους νεκρούς τους, να παλεύουν με την πείνα, να βλέπουν τα σπίτια τους να καταρρέουν και να αισθάνονται ολοένα και πιο αποκομμένοι από τη διεθνή αλληλεγγύη.
Ο Λίβανος θα εξακολουθεί να κουβαλά τα τραύματα των επαναλαμβανόμενων συγκρούσεων.
Και από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ, η ναυσιπλοΐα θα συνεχίσει να κινείται στη σκιά μιας εύφλεκτης γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Η ίδια θάλασσα.
Δύο κόσμοι.
Στον έναν θα μετρούν αφίξεις.
Στον άλλον θα μετρούν απώλειες.
Κάπου εκεί ο Αριστοφάνης θα γελάσει.
Όχι από χαρά.
Από εκείνο το πικρό γέλιο που γεννά η ανθρώπινη υποκρισία.
Θα βάλει τον θεό Πόλεμο να ανοίξει περίπτερο στην προκυμαία.
— «Τι θα πουλάς;»
— «Σιωπή. Σε οικογενειακή συσκευασία. Μαζί, δώρο λήθη και επιλεκτική ευαισθησία.»
— «Πόσο θα κοστίζει;»
— «Τίποτα. Θα την πληρώνετε αργότερα. Με τη συνείδησή σας.»
Κι απέναντι ο Ερμής θα έχει ανοίξει τουριστικό γραφείο.
«Εκδρομή στον πολιτισμό. Επιστροφή πριν αρχίσουν οι ειδήσεις των οκτώ.»
Ο Διόνυσος θα διαμαρτυρηθεί γιατί ούτε το κρασί δεν θα μπορεί να μεθύσει τόσο, ώστε να ξεχαστούν οι εικόνες του πολέμου.
Κι ο Ξένιος Δίας;
Εκείνος θα στέκεται αμίλητος.
Γιατί ο Ξένιος Δίας δεν είναι ο θεός της αδιαφορίας.
Είναι ο θεός της φιλοξενίας.
Και φιλοξενία δεν σημαίνει να κάνεις πως δεν βλέπεις τον πόνο.
Σημαίνει να τιμάς τον άνθρωπο.
Κάθε άνθρωπο.
Η ελληνική φιλοξενία δεν θα γίνει ποτέ εμπορικός τιμοκατάλογος.
Θα παραμείνει ηθική στάση.
Θα παραμείνει πολιτισμός.
Θα παραμείνει η πεποίθηση ότι πριν από τον πελάτη υπάρχει ο άνθρωπος.
Οι άνθρωποι που θα κατέβουν από το Crown Iris δεν θα είναι όλοι ίδιοι, ούτε μπορούν να ταυτιστούν συλλογικά με τις αποφάσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης.
Όμως το πλοίο δεν ταξιδεύει σε έναν ουδέτερο κόσμο.
Φτάνει μέσα στο ηθικό βάρος μιας εποχής κατά την οποία οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή συνεχίζουν να συγκλονίζουν τη διεθνή κοινότητα και να προκαλούν έντονες αντιπαραθέσεις για τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου και το τεράστιο κόστος του για τους αμάχους.
Κανένα πλοίο δεν ταξιδεύει έξω από την Ιστορία.
Όπως κανένας λαός δεν ταξιδεύει έξω από τις συνέπειες των επιλογών της εποχής του.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ θα εξακολουθεί να μας υπενθυμίζει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο ο πόλεμος.
Είναι οι κοινωνίες που μαθαίνουν να ζουν μαζί του σαν να πρόκειται για φυσικό φαινόμενο.
Και όταν διαβάζουμε πως «η κοιλιά είναι ακόμη γόνιμη απ’ όπου βγήκε το τέρας», δεν μιλά μόνο για δικτάτορες.
Μιλά για την αδιαφορία που κάνει το αδιανόητο να μοιάζει συνηθισμένο.
Αυτό θα σατιρίσει ο Αριστοφάνης.
Όχι τους επισκέπτες.
Εμάς.
Θα μας ανεβάσει όλους στη σκηνή.
Τον δήμαρχο.
Τον ξενοδόχο.
Τον σχολιαστή.
Τον δημοσιογράφο.
Τον τουρίστα.
Τον τηλεθεατή.
Τον χρήστη των κοινωνικών δικτύων.
Και στο τέλος θα φωνάξει:
«Μην ψάχνετε τη θεά Ειρήνη στον ουρανό.
Θα την έχετε θάψει μόνοι σας κάτω από τις προσφορές της τελευταίας στιγμής, τα στατιστικά του τουρισμού, τις χρηματιστηριακές αναλύσεις και την πεποίθηση ότι ο πόνος των άλλων δεν θα σας αφορά ποτέ.»
Και τότε ο Τρυγαίος θα ανέβει ξανά στον ουρανό.
Όχι καβάλα στο γνωστό σκαθάρι.
Αλλά πάνω σε μια τεράστια ταμειακή μηχανή.
Γιατί ίσως αυτό να είναι το πιο αριστοφανικό εύρημα της εποχής μας.
Δεν θα είναι ο Πόλεμος εκείνος που θα κρατά φυλακισμένη την Ειρήνη.
Θα είναι η συνήθεια.
Και όσο η συνείδηση θα εκπαιδεύεται να θεωρεί φυσιολογικό το αφύσικο, τόσο ο Πόλεμος δεν θα χρειάζεται να κατακτήσει νέες πόλεις.
Θα του αρκεί να κατακτήσει την αδιαφορία μας.
Εκεί θα κερδίζει πάντα.
Και τότε το Crown Iris δεν θα δέσει μόνο στο λιμάνι της Σητείας.
Θα δέσει και στη συνείδησή μας.
Γιατί η πιο επικίνδυνη αποσκευή που κουβαλά μια κοινωνία δεν είναι ποτέ η εθνικότητα των επισκεπτών της.
Είναι η συνήθεια να αντιμετωπίζει τον ανθρώπινο πόνο σαν ακόμη μία είδηση που περνά, ενώ η ζωή συνεχίζεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Και ίσως, όταν το πλοίο λύσει τους κάβους και χαθεί στον ορίζοντα, ο Τρυγαίος να κοιτάξει για τελευταία φορά τη θάλασσα και να ψιθυρίσει:
«Η θάλασσα δεν χωρίζει τους ανθρώπους.
Οι συνειδήσεις τους χωρίζουν.
Κι όταν η αδιαφορία γίνει λιμάνι της συνείδησης, τότε ακόμη και η Ειρήνη δυσκολεύεται να βρει θέση να δέσει.»
