Η Σητεία των χαμένων ευκαιριών: Όταν η άκρη του χάρτη μένει στο περιθώριο
Υπάρχουν τόποι που ευλογήθηκαν με φυσική ομορφιά, ιστορία και ανθρώπους φιλόξενους, μα μοιάζουν να δίνουν έναν διαρκή, άνισο αγώνα απέναντι στη λήθη και την αδιαφορία. Η Σητεία, το ανατολικότερο άκρο της Κρήτης, δεν ζήτησε ποτέ χάρες. Ζήτησε μόνο τα αυτονόητα: τη στήριξη και τις υποδομές που της αξίζουν, ώστε να κρατήσει ζωντανό τον παλμό της και τους νέους της στον τόπο τους.
Κι όμως, η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών μοιάζει με ένα χρονικό χαμένων ευκαιριών.
Από τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ), που για χρόνια σταματούσε νοητά πολύ πριν φτάσει στα χώματά της, αφήνοντας την περιοχή αποκομμένη, μέχρι το αεροδρόμιό της, που αγωνίζεται να αξιοποιήσει τη δυναμική του, η Σητεία έμαθε να περιμένει. Έμαθε να ακούει υποσχέσεις που σπάνια γίνονταν πράξη και να βλέπει τα μεγάλα αναπτυξιακά σχέδια να στρίβουν αλλού.
Το πιο πρόσφατο χτύπημα, η οριστική ταφόπλακα στις προσδοκίες για την επαναλειτουργία του Τμήματος Δοκίμων Αστυφυλάκων στην Επάνω Επισκοπή, δεν είναι απλώς μια διοικητική απόφαση. Είναι ένα ακόμη σύμβολο εγκατάλειψης. Εκεί όπου κάποτε έσφυζε η ζωή, εκεί όπου εκατοντάδες νέοι άνθρωποι έδιναν πνοή στην τοπική κοινωνία και την οικονομία, σήμερα μένουν κλειστές πόρτες και ανεκμετάλλευτες εγκαταστάσεις. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ευρώ επενδύονται για να στηθούν νέες σχολές από το μηδέν σε άλλες γωνιές της Ελλάδας, επιβεβαιώνοντας το πικρό συμπέρασμα ότι η Σητεία αντιμετωπίζεται ως «μακριά» όχι μόνο χιλιομετρικά, αλλά και πολιτικά.
Κάθε δομή που κλείνει, κάθε έργο που καθυστερεί, κάθε ευκαιρία που χάνεται, αφαιρεί ένα κομμάτι από το μέλλον αυτού του τόπου. Δεν πρόκειται για αριθμούς σε έναν προϋπολογισμό, αλλά για οικογένειες, για μικρές επιχειρήσεις, για νέους που αναγκάζονται να φύγουν αναζητώντας αλλού προοπτική.
Η Σητεία αντέχει γιατί έχει ρίζες βαθιές και ανθρώπους που την αγαπούν αληθινά. Αλλά η αγάπη των κατοίκων της δεν αρκεί για να καλύψει τα κενά της πολιτείας. Οι χαμένες ευκαιρίες δεν είναι μοίρα, είναι επιλογές. Και ήρθε η ώρα να πάψει αυτός ο τόπος να πληρώνει το τίμημα της γεωγραφικής του θέσης.
