Η λήξη της σχολικής χρονιάς στο Ψαράκειο Νηπιαγωγείο γιορτάστηκε με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από μια εξαιρετική εκδήλωση στο Πολύκεντρο του Δήμου Σητείας.
Οι λιλιπούτειοι μαθητές και μαθήτριες παρουσίασαν τη θεατρική παράσταση «Θεϊκές Διακοπές στη Σητεία», με θέμα την άφιξη των δώδεκα θεών του Ολύμπου στον τόπο μας για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ένας ευρηματικός και στοχευμένος τίτλος, που βοηθά τα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν από πολύ μικρή ηλικία τον τόπο τους, την ιστορία και την ταυτότητά του.
Μουσική, κίνηση, χορός και απαγγελία συνδυάστηκαν αρμονικά, αποσπώντας το θερμό και ενθουσιώδες χειροκρότημα των εκατοντάδων θεατών που κατέκλυσαν την αίθουσα.
Όσοι παρακολούθησαν την παράσταση γνωρίζουν ότι τίποτα από αυτά δεν είναι απλό. Πίσω από το τελικό αποτέλεσμα κρύβονται πολλές ώρες δουλειάς, υπομονής, επιμονής και αγάπης. Οι νηπιαγωγοί εργάστηκαν με ενθουσιασμό και αφοσίωση, γιατί αυτό επιβάλλει η παιδαγωγική τους συνείδηση.
Στο νηπιαγωγείο δεν διδάσκονται μόνο γνώσεις.
Διαμορφώνονται χαρακτήρες. Μέσα από το παιχνίδι του διαφορετικού ρόλου, το παιδί μαθαίνει να συνεργάζεται, να εκφράζεται, να αποκτά αυτοπεποίθηση και να σέβεται τον άλλον.
Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπει κανείς παιδιά αυτής της ηλικίας να ζουν τον ρόλο τους, να μιλούν στο μικρόφωνο και να στέκονται με άνεση μπροστά σε ένα κοινό τριακοσίων περίπου θεατών. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της συστηματικής δουλειάς των εκπαιδευτικών, οι οποίες στηρίζουν καθημερινά τα παιδιά και στον ψυχολογικό τομέα, βοηθώντας τα να ξεπερνούν φόβους και αναστολές.
Οι αυριανοί πολίτες πρέπει να μάθουν να εκφράζονται, να μη φοβούνται και να μη ντρέπονται να μιλήσουν. Και αυτό ακριβώς υπηρετεί η δημόσια εκπαίδευση όταν λειτουργεί σωστά.
Οι εκπαιδευτικοί, με τα πενιχρά μέσα που συχνά διαθέτουν, συνεχίζουν να διαμορφώνουν προσωπικότητες και να χτίζουν το μέλλον της κοινωνίας.
Το ερώτημα είναι αν η Πολιτεία αναγνωρίζει και εκτιμά πραγματικά αυτή την προσφορά.
Ως παλιός εκπαιδευτικός, η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη: ΌΧΙ όσο θα έπρεπε.
Και όμως, οι δασκάλες συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους με συνέπεια και αγάπη.
Η μεγαλύτερη ανταμοιβή τους δεν είναι οικονομική.
Είναι εκείνη η μεγάλη αγκαλιά ενός παιδιού, ένας εγκάρδιος χαιρετισμός από έναν παλιό μαθητή ή μια παλιά μαθήτρια χρόνια μετά την αποφοίτησή τους.
Αυτές οι στιγμές τις ξεκουράζουν, τις δικαιώνουν και τους δίνουν δύναμη να συνεχίσουν.
Δεν παύουν όμως να αισθάνονται πικρία όταν βλέπουν σε άλλους χώρους να δίνονται αυξήσεις που φτάνουν ακόμη και το 90%, την ώρα που η εκπαίδευση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως δαπάνη και όχι ως επένδυση για το μέλλον.
Η χθεσινή παράσταση απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι οι πραγματικοί καρποί της εκπαίδευσης δεν μετριούνται σε αριθμούς. Μετριούνται στα χαμόγελα των παιδιών, στην αυτοπεποίθησή τους και στην ελπίδα που γεννούν για το αύριο.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που μας έδωσαν οι μικροί «θεοί» του Ψαράκειου Νηπιαγωγείου.
Πατεράκης Θεόδωρος
Πρώην δήμαρχος Σητείας.
