Τρίτη, 17 Νοεμβρίου, 2026
spot_img
ΑρχικήΑΠΟΨΕΙΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ! Άδωνις, Τσίπρας, χορηγοί και λοιποί μασκοφόροι σε...

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ! Άδωνις, Τσίπρας, χορηγοί και λοιποί μασκοφόροι σε μια παράσταση χωρίς διάλειμμα! ΓΡΑΦΕΙ Η ΟΛΓΑ ΔΡΑΚΑΚΗ

 

Στην ελληνική πολιτική σκηνή οι μάσκες δεν πέφτουν ποτέ. Αλλάζουν πρόσωπα, κοστούμια και ρόλους. Οι πρωταγωνιστές αλληλοκατηγορούνται, αλληλοχειροκροτούνται και, στο τέλος, ο λογαριασμός καταλήγει πάντα στον ίδιο θεατή: τον ελληνικό λαό.

Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο μεγάλο ελληνικό πολιτικό θέατρο!

Παρακαλούνται οι θεατές να αφήσουν την κοινή λογική στην είσοδο, να φορέσουν τις μάσκες τους και να κρατήσουν τις αποδείξεις τους. Η παράσταση αρχίζει!

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ: Ο ΑΔΩΝΙΣ ΜΕ ΤΗ ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

Στη σκηνή εμφανίζεται ο Άδωνις Γεωργιάδης. Φορά τη μάσκα του εισαγγελέα, κρατά μικρόφωνο αντί για δικογραφία και εξαπολύει βαριές καταγγελίες εναντίον του Αλέξη Τσίπρα για τους Ποινικούς Κώδικες του 2019.

Η κατηγορία; Χρηματισμός!

Οι αποδείξεις; Επίκληση παλαιότερων δηλώσεων του Σταύρου Κοντονή και αρκετή τηλεοπτική αυτοπεποίθηση.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ο ίδιος ο Κοντονής έχει διευκρινίσει ότι αναφερόταν σε ζητήματα διαπλοκής και όχι σε χρηματισμό.

Άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η ποινική κατηγορία. Αλλά στο ελληνικό πολιτικό θέατρο η μετάφραση είναι ελεύθερη. Μια λέξη μπαίνει στη σκηνή και βγαίνει με διαφορετικό νόημα, ανάλογα με τις ανάγκες του πρωταγωνιστή.

Ο Άδωνις ανεβάζει την ένταση, η κάμερα ζουμάρει, τα χέρια ανεμίζουν. Το κοινό περιμένει την αποκάλυψη του αιώνα.

Μόνο που η δικογραφία δεν εμφανίζεται. Εμφανίζεται ξανά το μικρόφωνο!

Γιατί στην τηλεοπτική πολιτική δικαιοσύνη δεν χρειάζονται πάντοτε αποδεικτικά στοιχεία. Αρκεί να φωνάζεις τόσο δυνατά, ώστε να μην ακούγονται οι ερωτήσεις.

Και η πρώτη πράξη ολοκληρώνεται με χειροκρότημα. Όχι για την αλήθεια, αλλά για την ένταση της παράστασης!

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ: Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, Η ΜΑΣΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Ας μην αδικούμε, όμως, τον θίασο. Στη σκηνή εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας.

Αυτή τη φορά φορά τη μάσκα του διανοούμενου, του ευρωπαϊκού πολιτικού, του ανθρώπου που επιστρέφει στον δημόσιο διάλογο με όπλα τη σκέψη, τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Το παλιό κοστούμι του πρωθυπουργού μπαίνει στην ντουλάπα. Στη θέση του εμφανίζεται ένα καινούργιο, με ευρωπαϊκό αέρα, επιστημονικό περιτύλιγμα και άρωμα πολιτικής αναγέννησης.

Και πίσω από τη σκηνή ανοίγει η αυλαία του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα.

Μια δεξαμενή σκέψης! Ένα εργαστήριο ιδεών! Ένας χώρος επιστημονικού προβληματισμού για το μέλλον της χώρας!

Εξαιρετικά όλα αυτά. Μόνο που οι δεξαμενές, ακόμη κι όταν είναι γεμάτες ιδέες, χρειάζονται και χρήματα για να λειτουργήσουν.

Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία του καταστατικού, το αρχικό εταιρικό κεφάλαιο ανέρχεται σε 3.000 ευρώ, με τον Αλέξη Τσίπρα να εισφέρει 2.700 ευρώ.

Δύο χιλιάδες επτακόσια ευρώ!

Με τέτοιο αρχικό κεφάλαιο, είτε έχουμε μπροστά μας ένα οικονομικό θαύμα είτε η πραγματική ιστορία βρίσκεται στα επόμενα κεφάλαια.

Το Ινστιτούτο προβλέπει τη δυνατότητα ιδιωτικών χορηγιών και οικονομικής δραστηριότητας για την υποστήριξη των σκοπών του. Ωστόσο, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: υπάρχει ολοκληρωμένη και εύκολα προσβάσιμη δημόσια εικόνα για τα ετήσια έσοδα, τις δαπάνες και τις πηγές χρηματοδότησής του;

Και εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον έργο.

Ποιοι χρηματοδοτούν τη δεξαμενή; Πόσο κοστίζει η λειτουργία της; Ποιος καλύπτει τις εκδηλώσεις, τις μετακινήσεις, τις εκδόσεις και την επικοινωνιακή υποδομή;

Και, κυρίως, πρόκειται αποκλειστικά για έναν επιστημονικό οργανισμό ή λειτουργεί παράλληλα ως χώρος πολιτικής δικτύωσης, επεξεργασίας στρατηγικής και προετοιμασίας μιας νέας πολιτικής παρουσίας;

Γιατί ένα Ινστιτούτο που φέρει το όνομα ενός πρώην πρωθυπουργού δεν είναι μια αποστειρωμένη πανεπιστημιακή αίθουσα. Μπορεί να παράγει πολιτικές προτάσεις, να συγκεντρώνει στελέχη, να δημιουργεί δίκτυα και να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο.

Κάπου εδώ, λοιπόν, η μάσκα της επιστημονικής ουδετερότητας χρειάζεται καλύτερο φωτισμό.

Μήπως η δεξαμενή σκέψης λειτουργεί ταυτόχρονα και ως δεξαμενή πολιτικής επιρροής; Μήπως πίσω από τις ημερίδες και τις επιστημονικές συζητήσεις οικοδομείται και ένα πολιτικό εργαστήριο για την επόμενη ημέρα;

Δεν πρόκειται για αποδεδειγμένη παρατυπία. Πρόκειται, όμως, για εύλογα ερωτήματα που απαιτούν καθαρές απαντήσεις.

Γιατί οι ιδέες μπορεί να είναι δωρεάν. Οι μηχανισμοί που τις παράγουν και τις προωθούν, όμως, σπανίως λειτουργούν με αέρα κοπανιστό!

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ: ΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ

Και τώρα φτάνουμε στο πιο ενδιαφέρον σημείο της παράστασης: τους χορηγούς.

Το Ινστιτούτο έχει τη δυνατότητα να δέχεται ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις. Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα ενός οργανισμού να αναζητά οικονομική υποστήριξη.

Αλλά η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει ποιοι χρηματοδοτούν έναν οργανισμό που παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο και ποια είναι η οικονομική του βάση.

Ποιοι είναι οι ευγενικοί χρηματοδότες; Επιχειρηματίες; Εταιρείες; Οργανισμοί; Ποια οικονομικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα εκπροσωπούν; Υπάρχουν σχέσεις που θα έπρεπε να γνωρίζει η κοινή γνώμη;

Δεν υπονοούμε ότι υπάρχει κρυφή συναλλαγή. Αλλά ούτε η λέξη «χορηγία» αποτελεί μαγικό ξόρκι που εξαφανίζει την ανάγκη για διαφάνεια.

Γιατί η πολιτική επιρροή δεν ασκείται αποκλειστικά από τα έδρανα της Βουλής. Μπορεί να ασκείται μέσα από συνέδρια, ιδρύματα, δεξαμενές σκέψης, δίκτυα και χρηματοδοτούμενες πρωτοβουλίες.

Και όταν ο ιδρυτής ενός τέτοιου οργανισμού διατηρεί ενεργό πολιτικό ρόλο, η ανάγκη για διαφάνεια γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Αλέξη, η επιστημονική σκέψη δεν κινδυνεύει από τη δημοσιοποίηση των οικονομικών της. Αντίθετα, προστατεύεται.

Η δημοσιοποίηση των χρηματοδοτών, των εσόδων και των δαπανών δεν αποτελεί επίθεση. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση λογοδοσίας απέναντι στην κοινωνία.

Η διαφάνεια, βλέπεις, δεν είναι κοστούμι που φοράς μόνο όταν ανεβαίνεις στην εξέδρα. Ούτε προβολέας που φωτίζει αποκλειστικά τους πολιτικούς αντιπάλους.

Εκτός αν έχουμε ανακαλύψει μια καινούργια μορφή δημοκρατίας: διαφάνεια για τους άλλους, συσκότιση για τους δικούς μας!

ΠΡΑΞΗ ΤΕΤΑΡΤΗ: ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό θέαμα.

Ο Άδωνις φορά τη μάσκα του τιμωρού της διαφθοράς. Ο Τσίπρας φορά τη μάσκα του ανανεωμένου διανοούμενου. Οι χορηγοί παραμένουν στα παρασκήνια και οι υπόλοιποι πολιτικοί πρωταγωνιστές περιμένουν τη σειρά τους.

Όλοι μιλούν για ηθική, διαφάνεια και δημοκρατία.

Μόνο που η πολιτική ηθική στην Ελλάδα φαίνεται να λειτουργεί με σύστημα εναλλαγής: όταν ελέγχω τον αντίπαλο, είμαι αδιάφθορος. Όταν με ελέγχουν, είμαι θύμα πολιτικής στοχοποίησης.

Και κάπως έτσι η διαφάνεια μετατρέπεται σε πολιτικό αξεσουάρ. Τη φοράς όταν σε συμφέρει και την αφήνεις στο καμαρίνι όταν αρχίζουν οι δύσκολες ερωτήσεις.

Ο ένας καταγγέλλει χωρίς να τεκμηριώνει επαρκώς όσα υποστηρίζει. Ο άλλος επικαλείται τη νέα πολιτική του ταυτότητα, αλλά οφείλει να δώσει πλήρη και σαφή εικόνα για την οικονομική λειτουργία του Ινστιτούτου του.

Και οι δύο πρωταγωνιστούν σε μια παράσταση όπου η μάσκα έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από την πολιτική δέσμευση.

ΦΙΝΑΛΕ: ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ, Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ!

Άδωνι, αν έχεις στοιχεία για χρηματισμό, κατέθεσέ τα. Η τηλεόραση δεν είναι δικαστήριο και η φωνή δεν αποτελεί αποδεικτικό μέσο.

Αλέξη, αν θέλεις να εμφανιστείς ως φορέας μιας νέας πολιτικής ηθικής, άνοιξε τα βιβλία του Ινστιτούτου σου. Δημοσιοποίησε τους χρηματοδότες, τα έσοδα και τις δαπάνες. Εξήγησε, επίσης, ποια είναι η σχέση του επιστημονικού έργου με την πολιτική σου δραστηριότητα.

Και προς όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές: σταματήστε να παριστάνετε τους αθώους του πολιτικού θεάτρου.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν περιορίζεται στις ατεκμηρίωτες κατηγορίες ή στα οικονομικά στοιχεία που δεν παρουσιάζονται με την απαιτούμενη σαφήνεια.

Είναι ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που έχει μετατρέψει την πολιτική σε παράσταση και την κοινωνία σε θεατή χωρίς δικαίωμα επιλογής, αλλά με υποχρέωση πληρωμής.

Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν μάσκες, οι χορηγοί περιμένουν στα παρασκήνια, οι πολιτικές φιλοδοξίες ντύνονται με επιστημονικούς όρους και ο λαός καλείται να πληρώσει το εισιτήριο.

Μόνο που ο θεατής έχει αρχίσει να βαριέται το ίδιο έργο.

Δεν ζητά άλλη μία παράσταση ηθικής ανωτερότητας. Ζητά να πέσουν οι μάσκες, να ανάψουν τα φώτα και να ανοίξουν τα ταμεία!

Και, κυρίως, θέλει να μάθει: ποιος πληρώνει την παράσταση, ποιος γράφει το έργο και ποιος σκηνοθετεί την επόμενη πολιτική επιστροφή;

Κυρίες και κύριοι, η παράσταση συνεχίζεται! Οι μάσκες στα καμαρίνια, οι χορηγοί στο φως και οι λογαριασμοί στο τραπέζι. Γιατί ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει ήδη αρκετά εισιτήρια για έργα που δεν διάλεξε ποτέ!

 

RELATED ARTICLES

Τελευταία Νέα